Ne güzel dir yaşamak.Hele birde gayen varsa işte budur diyebiliyorsun.İnsanın gayesi hedefleri olmalı ve kaçmılayan bir dostu.Bu yol uzundur menzili çoktur derin suları vardır dediler.Yol denir hayata.Doğum ile başlanıp nerede nasıl biteceğini bilmediğimiz ölümle noktalı virgül ile ayrılıyor ruh ve beden.Ruhun özgürlüğün ölçüsü dünya hayatını ölcüsünde bedenin toprak oluşuda…
Kabullenmek bu gerçek ile yaşamak…
Durup düşünüyorum kare kare yaşadığım tanık olduğum anlar gelip geçiyor gözümden zihnimde canlanıyor.Hep birşey varmış beni ite kalka yol almama sevk eden.Pes etmeme izin vermemiş.” Özlem-Hasret” imiş bu… Tek gayem kavuşmak mış O na. Kabullenmek güç oluyor yara izlerini ,iyileşmesini beklemeden bütünleşmek mantıklı olanmış.Zaman hep zamana takıyorum ama…
Daha kaç bahar geçer kaç kış güz serinliği yaz sıcağı…Güllerin tomurcuk hallerini izledim her baharda yaprak yaprak acılısını.Hepsinde ayrı sızılar ayrı sevinçler sardı benliğimi yaralarım kanadı her ruh halimde…
Yorum Yapın